در طلب دائمی خواب !

این بی خوابی مزمن کشت مرا...



س.ا.کوهزاد

سپیده دمان

سپیده دمان

- وعده گاه سپیده دمان

- و سپیدی بس نزدیک است

- و چون سپیده بر آمد

- دور نخواهد بود وعده هلاکت ظالمان

- چنان نابود گردند که گویی هرگز در این دیار نبودند



۲۰ اسفند ۱۳۸۸ ، شب آزادی - خانه سلامت ۱ - زندان لاکان رشت

ترجمه ای آزاد از بخشی از آیات ۸۱-۹۵ سوره هود



س.ا.کوهزاد

شهر من گم شده است ....

شهر من گم شده است
من با تاب من با تب
خانه ای در طرف دیگر شب ساخته ام
من دراین خانه به گم نامی نمناک علف نزدیکم
من صدای نفس باغچه را می شنوم
و صدای ظلمت را وقتی از برگی می ریزد
و صدای سرفه روشنی از پشت درخت
عطسه آب از هر رخنه ی سنگ
چک چک چلچله از سقف بهار
و صدای صاف ‚ باز و بسته شدن پنجره تنهایی
و صدای پاک ‚ پوست انداختن مبهم عشق
مترکم شدن ذوق پریدن در بال
و ترک خوردن خودداری روح
من صدای قدم خواهش را می شونم

سهراب سپهری

* کاش فرصتی بود تا بار دیگر به تو بنگرم. تصویری بردارم. تصویری که خودم برداشته باشم. نگاه و دید من باشد. فرصتم ندادند. و اکنون به شهری نگاه می کنم که آن من
نیست. من در آن سخت بیگانه ام
من در این شهر بیگانه ام و همیشه بیگانه می مانم

* عکس آماتوری هم از خودم

س.ا.کوهزاد

ای عشق همه بهانه از تو ست ....

استاد مصطفا ملکیان

مسأله اين است که چرا معرفت اخلاقي لزوما به عمل اخلاقي نمي‌انجامد. پاسخ‌هاي مختلفي به اين سؤال داده‌اند و پاسخ مولانا به اين سؤال آن است که «عشق مي‌تواند شکاف بين معرفت اخلاقي و عمل اخلاقي را پر کند»؛ به تعبير ديگر کسي که عاشق باشد، بين فکر و عمل او هيچ فاصله‌اي وجود ندارد و دقيقا آن‌گونه زندگي مي‌کند که مي‌انديشد؛

س.ا.کوهزاد

در نکوهش غرور

بوی تعفن یک مغرور

...
س.ا.کوهزاد

در ستایش دوستی

دوست دیگری به جمع دوستانم اضافه شد
چیز دیگری از دست رفت

س.ا.کوهزاد

رشت باران بامو...

اوي خودا خودا جان بوگو تي ابرا بباره باران
بوگو بباره به دشت ودامان به ا بجاران
وارانه تو جان گيلانه ره
...اگه نبه گيلان صفا ناره




هی ....
گیلان جان !
تی ناجه به گور نوبورم ؟!


س.ا.کوهزاد