در ستایش شک

گفتم : از کلام خداست .
گفت : الهامی شاعرانه از خدا است.
گفتم : پیامیر است نه شاعر
گفت : پیامبری که «چیز دگر» می گفت.
گفتم : پس ایمانم چه می شود ؟
گفت : «ایمان چیزی بود که در کف دستم بود و من محکم به آن چسبیده بودم.
اما در لحظه ای دستانم از هم باز شد.
و اکنون چیزی در آن نیست .
اما دستانم همچنان به نشانه طلب گشوده است .
و ایمان برای من در طلب دائمی معنا می دهد.»